Questions of life

Our feelings are easy to hurt

Our desires are easy to ruin

Our dreams are easy to break

Girls or boys, those who dump others do they live happily?

Do they really find any prince and princess more handsome and clever than the one they dumped?

I know this is a cycle, you ditch someone and someone else ditches you.

True that you only know the worth of other person when he/she does not live with you any more.

But does it apply to all those cheaters?

Does it really matter to all those stone hearted people?

Does sincerity make sense to them?

Do they know such thing?

Have they ever been in true love?

Have they ever respected emotions and feelings of others?

How can a human hurt other person so well that the person lose essence of life and living?

If someone loves you then what bothers you?

If smeone wants to stay with you then where is the problem?

You spent your desired time with him/her, then you suddebly feel someone else is better than him/her and you immediately disappear.

When we will start caring for others?

When we will start thinking that I do not have right to use someone for my benefits and then leave without any genuine reason.

When we will be responsible for our own mistakes?

2020......

The last moments of 2019 were so beautiful that I wished it could be freezed or last longer than ever. Those happy moments welcomed 2020, a year that was bringing many trials for every creature, whether humans, animals, plants or virus. The strat of the year was amazing, the journey of 2020 looked exciting and breathtaking. I was expecting it to be the best year of my life because I had planned many things, like flying to UK for scholarship, having someone beside to have a sincere relationship, completeing mphil thesis, and leaving this current job with hope to rejoin it again after a few years.

Those pretty wishes remained unsaid, because I was looking for acomplishing them.

The start of January was cheerful and the weather partenered with it beautifully. The combination of waether and people arround made it exceptional.

I travelled to mutiple places from Sukkur to Lahore for the TCF's teachers biannual test invigilation. That one week was extraordinary for me. I was traveling for one week to North Pakistan without my family. I had my colleagues with me but still there was some hesitation. We left for Sukkur and then Multan, Faisalabad, Lahore and finally back to Karachi. The anxiety and hesitations were left behind. I was travelling to these cities for the very first time. I did explore Sukkur and Multan a bit, took ride in Matro bus, visited shrines in Multan, had local food and Multani special Halwa. Although we had shortage of time and money at that time too but we were trying to minimize the expenses and maximising the adventures.


Then there came the time when our project needed some clarity of design due to which we designed a simulation. I, Adeel, Asma and Kamlesh traveled to Tharparkar to pilot some part of the design and see which works well and which needs improvement. Adeel is our manager, but in that travel period we named him as our Panadol (always helpful in any situation). We had tough routines but still we laughed loudely, we had long conversations, played games in the night. Febraury went also so beautiful. I was still there when I recieved the rejection email from Chevening scholarship. I was tormented. But this is life, you have always an oppertunity to lose something and gain another. I gained beautiful relationships, adventureous experiences and grooming in my personal and professional life, what if I did not get selected for the scholarship. Let the peace prevails in your heart.

مہربان

میری الجھنوں سے جو الجھ چکیں

 وہ شکایتیں نہ سلجھ سکیں۔

 اسے بسایا تھا جس نگاہ میں

 وہ نگاہ بھی نہ پلٹ سکیں۔

 یوں آیا تھا وہ ہوا کے سنگ

 مہربان تھے سارے اس کے رنگ۔

 وہ خوشیون کی امید تھی

 میری مٹھی سے پھسل چکی۔

 تھی امید کہ تو آئیگا

 مجھے روشنیوں سے ملائے گا۔

 یے بات تھی میرے دل میں ہی

 جو کبھی نہ تجھ سے میں کہہ سکی۔

 ,ہے یے امتحان کہ تو جا رہا

پھر نہ لوٹ کہ تو آئیگا۔

 میں نے روکنا جو چاہا بھی

 یے بہار بھی نہ رک سکی۔ 

ریحانہ جوکھیو

میں تیرے سنگ کیسے چلوں سجنا، تو سمندر ہے، میں ساحلوں کی ہوا۔ تو میرا ہاتھ خوابوں میں لے کہ چلے مھربانی تیری، تیری آہٹ سے دل کا دریچا کھلے، میں دیوانی تیری، تو غبارا ئے سفر، میں خزاں کی صدا۔ تو سمندر ہے، میں ساحلوں کی ہوا۔ تو بہاروں کی خوشبو بھری شام ہے، میں ستارا تیرا، زندگی کی زمانت تیرا نام ہے، تو سہارا میرا۔ میں نے ساری خدائی میں تجھ کو چنا۔ تو سمندر ہے، میں ساحلوں کی ہوا۔ تو چلا تو ستارے بھی چلنے لگے، آنسئوں کی طرح، خواب پے خواب آنکھوں میں جلنے لگے، آرزئوں کی طرح، تیری منزل بنے میرا ہر راستا۔ تو سمندر ہے، میں ساحلوں کی ہوا۔ امجد اسلام امجد

ترسي پوي ھان

 زندگي جي خوبصورت صفر ۾ وقت شين جڳھن ۽ ماڻھن سان ملي ڪري احساس ٿيندو آھي تـه ڪنھن جڳھ ۽ وقت تي ڪھڙي شيءِ ۽ احساس زندگي ۾ رونق ڀري آھي ـ مان ھميشـ پنھنجي ماضي ۾ جھاتي پاـٔي ڏسندي آھيان ۽ گھڻو وقت ماضي ۾ ئي رهندي آهيان.  ان جو ھڪ وڏو سبب اهو آهي ته ماضي ترسي سگھي ٿو پر حال نه. جيڪي شيون گھڻي وقت تائين توهان سان گڏ رهي سگھن ٿيون، توهان جي انهن سان وابستگي ۽ مانوس ٿيڻ خوشي بخشيندڙ موقعن مان آهي.

جڏهن به ماضي جي خوشي ۽ پُر جوش لمحن تي نظر وجھندي آهيان ته دل ۾ سوچيندي آهيان ڪاش اهي لمحا ترسي پون هان، ٿورو وقت اڃان به گڏ هجن هان.

انهن سوچن ۾ ئي دل اداس ٿي ويندي آهي پر ماضي پوءِ به اتي ايئن ئي مون کي ڀاڪر پائي ويٺو هوندو آهي.

Past stay forever,

Present is never there,

Future is nowhere.

Mohsin Naqvi

موسم

اداسیوں کا یے موسم بدل بھی سکتا تھا

وہ چاہتا، تو میرے ساتھ چل بھی سکتا تھا

وہ شخص! تو نے  جسے چھوڑنے میں جلدی کی

تیرے مزاج کے سانچے میں ڈھل بھی تو سکتا تھا

وہ جلدباز! خفا ہو کے چل دیا، ورنہ

تنازعات کا کچھ حل نکل بھی سکتا تھا

انا نے ہاتھ اٹھانے نھیں دیا، ورنہ

میری دعا سے، وہ پتھر پگھل بھی سکتا تھا

تمام عمر تیرا منتظر رہا محسن

یے اور بات کہ، رستہ بدل بھی سکتا تھا

خوشيون مَنَ جي اندر

 

خوشيون مَنَ جي اندر

چوندا آهن خوشي من جي اندر آهي،

ٿورو ڳولهجي ته ظاهر ٿي پوندي آهي،

ڪير ٻڌائي ته ڪيئن ڳولهجي،

جيڪي ماڻهو ڳولهي ويٺا آهن اهي رستو ڏيکارن ڀلا،

يا جيڪي ڳولاھ لاءِ پاڻ کي جھنجھوڙي چڪا آهن،

اهي ٻڌائن ته ڪيتري خوشي ملي آهي انهن کي پنهنجي مَنَ ۾؟

مان ته اڄ تائين اهيي ڳالهون صرف ڪتابن ۾ پڙهيون آهن.

هر ماڻهو خوشي ٻاهر ڳولهيندو آهي.

ايترن ماڻهن سان ملي آهيان جو اندازو يا نمبر نه ٿي ٻڌائي سگھان. انهن مان ڪجھ آهن جيڪي هر وقت خوشي مَنَ جي اندر آهي جو درس ڏيندا آهن، پر انهن کي ڏسي دل مڃڻ لاءِ راضي ئي نه آهي ٿيندي ته اهي پاڻ خوش آهن.

بحرحال...............خوشي مَنَ جي اندر آهي.

اهو ڪيئن؟

جڏهن مونکي ڪير چوندو آهي ته تون اداس ٿي لڳي، مان سوچيندي آهيان اداس هجڻ غلط آهي ڇا؟

هر وقت ڀاڪُر ڏندن جو ڪڍي کلڻ ئي خوشي آهي؟

ڪڏهن ڪڏهن خوشي محسوس ڪرڻ لاءِ به خاموشي ۽ تنهائي کپندي آهي، اهي احساس اڪيلائي ۾ ئي محسوس ٿيندا آهن.

مَنَ جي اندر خوشي سُٺي لمحات سان ايندي آهي، هلندڙ وقت جي ڪجھ رحمتن تي شڪر ڪرڻ سان ايندي آهي، گزريل وقت ۾ آيل مصيبتن کي دليري سان منهن ڏيڻ تي ايندي آهي. پنهنجي پاڻ کي سٺي جڳھ، سٺي ماڻهن، ۽ سٺي ماحول ملڻ تي خوشي محسوس ٿيندي آهي. پنهنجا ننڍا ننڍا خواب ۽ خواهشون پنهنجي پئسن سان پوريون ڪرڻ سان خوشي ملندي آهي، نئين ڏينهن نئين اميدن ۽ جذباتن سان جاڳڻ مان خوشي ملندي آهي. ڪجھ ماڻهن لاءِ توهان اهم آهيو اهيو سوچي خوشي محسوس ٿيندي آهي. توهان جا ڏک ٻيا سمجھن ۽ توهان جو سهارو بڻجن، اهيا سوچ خوشي ڏيندي آهي.

 انهن خوشين کي مَنَ جي اندر ڳولهڻ لاءِ وقت ڪڍي، اڪيلائي م ويهي، دنياوي ڳالهين کان پري ٿي سوچڻو پوندو آهي، تڏهن ئي خوشي مَنَ واري ظاهر ٿيڻ لڳندي آهي. نه ته مَنَ جي اندر خوشي پاڻ ئي ٿوڙي ايندي!